Treći svijet

Ubistvo mladića srpskog porijekla na američkim ulicama odjeknulo je balkanskim dijelom društvenih mreža, a tviter javnost tražila je pravdu za smrt svog čovjeka trendujući hešteg SerbianLivesMatter. Ukazujući na kojekakvu predstavu o tome da je Milan Lončar ubijen zbog toga što je Srbin iskretajući pažnju na evidentno licemjerje nijeme domaće kvazi-elite koja je svim snagama podržavala Black Lives Matter pokret minule godine, dobili smo još jedan svjetski a lokalni događaj spreman za površno rasuđivanje i patetične naslove u srpskim tabloidima.

Blic je odmah kontaktirao majku pokojnog Lončara čija je prva rečenica bila dovoljna za bombastično zaglavlje, dok su određeni američki mediji prenijeli vijest onakvom kakva zaista i jeste- još jedno ubistvo na američkim ulicama, bez prefiksa srpstva, pravoslavlja ili Balkana.

Zašto je ubistvo jednog Srbina samo još jedno ubistvo na ulicama Amerike- a ne ubistvo jednog Srbina na ulicama Amerike? Zato što u toj istoj Americi Srbin nikada neće biti velik, a prvenstveno neće biti ni dio sistema, čak i da je rođen tamo, da bi njegovo ubistvo bilo okarakterisano kao sistemsko. Nažalost, Milan Lončar nije George Floyd ili Bris Taton, već je porijeklom Srbin, iz države trećeg svijeta neznanog državljanstva i nacionalnog identiteta u međunarodnim okvirima. Isto tako, njegova braća iz daleke Srbije, radije marširaju za Flojda ili Tatona nego za njega, jer je to ipak preče i bliže pripadnicima modernog srpskog društva.

Za smrt Brisa Tatona, i da nije bilo, moralo se naći desetak unaprijed osuđenih robijaša; ipak je Taton Francuz, dio Evropske Unije, razvijenog svijeta koji diktira pravila ostatku ali koji umije, zna i garantuje pravdu svom čovjeku. Slučaj Stefana Veličkovića koji je osuđen na deset godina robije iako je u trenutku Tatonove smrti imao kaznu za nepropisno parkiranje na Novom Beogradu primjer je kafkijanskog procesa i odnosa države Srbije i sistema protiv svog građanina. Nije bilo ni sumnje da će se pod vatru gurnuti jošjedan mali Srbin, ako je to potrebno u datom trenutku, da bi se nahranila gladna usta Zapada, kojeg zasigurno ne možemo kriviti jer traži pravdu za svog čovjeka.

Krivicu za ubistvo Milana Lončara ne treba tražiti u američkom sistemu vrijednosti, „poremećenom društvu i narodu“ kako se to kazuje po tviteru, već u onima koji su doveli do toga da je jedan Srbin niko i ništa u svojoj, a zatim iu bilo kojoj drugoj državi svijeta. Gdje su takozvani branioci srpskog interesa da vrše pritisak i traže da se zločin što prije riješi? Da li je zaista za očekivati reakciju od nekog ko u Vašington pođe da bi se ponizno zahvalio Trampu za uručenu hemijsku? Šta radi narod kome nije bilo mrsko da maršira za Flojda, a koji se između sebe dijeli na prvu i drugu Srbiju, međusobno se optužujući za nacionalizam i izdaju srpskih interesa?

Fenomen srpskog inata usađen je generacijama koje se bore s vjetrenjačama putem tvitera. Samo sloga Srbina spasava, ali jedino ako smo saglasni oko simbolike nacionalnog interesa.Zar su zaista oni crnci znali da ubijaju jednog Srbina i gdje se Srbija uopšte nalazi na mapi?

Vrlo brzo će i ovo ubistvo biti daleko sjećanje na još jedan tragični događaj, bez obzira na sudski epilog. Isto tako, Srbi će se i dalje i u muci dijeliti i svađati, van svojih granica biće građani trećeg reda jer je Srbija- država trećeg svijeta. Kriviti i legalitet i legitimitet, i političke elite i običnog seljaka, balkanska je suština neprihvatanja svjetske hijerarhije, uz obavezno aminovanje lokalne podjele i raskola, iako je u pitanju tvoj brat, iste krvi i porijekla.

Milan Lončar nije ubijen zato što je srpskog porijekla, ali njegova smrt neće odjeknuti dovoljno jako da bi izazvala društveno komešanje. Opet, sudski epilog biće efikasniji u SAD-u nego da se ubistvo dogodilo u Srbiji; možda ga ne bi ubila dva crnca, nego sin nekog funkcionera SNS-a ili vlasnik kojekakve šund televizije, pa bi njegova smrt vrijedila oko 120 sati društveno-korisnog rada...

I tada bi srpsko društvo i javnost Balkana svoj bunt iskazivalo putem tvitera i heštegova. I nisu nam krivi ni Amerika ni rasizam niti bilo koji drugi socijalni konstrukt s ciljem održanja svjetske hijerarhije- krivi smo mi sami što sebe i svoga ne cijenimo i podržavamo. Kultura nas uči inatom, a u praksi smo pokorni, prepuni straha i bojazni.

KOMENTARIŠI

Trenutno nema komentara za ovu vest.

SLIČNE VESTI