Tajna i čudnovata veza između Real Madrida i beogradskog Partizana

Istorija

Ime Partizan Beograd svakom navijaču madridskog Reala je pojam još od finala Kupa Evropskih Šampiona u Briselu 1966. godine, kada je kraljevski klub osvojio svoj šesti trofej u najelitnijem evropskom fudbalskom takmičenju. La Sexta del Madrid y de Gento – Šesta titula Madrida i Henta.

Ipak, pogleda li se malo dublje i detaljnije u istoriju najvažnijeg klupskog takmičenja, prepoznaju se brojne veze, susreti i paralele između ova dva kluba, koji prevazilaze to finale iz 1966. godine.

Beograd, 29. januar 1956. Kapiteni Stjepan Bobek i Miguel Muńoz

Rođenje mita Real Madrid

Sve je počelo u novoosnovanom Kupu Evropskih Šampiona u sezoni 1955/56: Upravo je Partizan protiv lisabonskog Sportinga 4. septembra 1955. odigrao prvi meč u istoriji tog takmičenja. Sporting je eliminisan u dvomeču, dok je kraljevski klub iz Madrida bez većih problema (2:0 i 5:0) izbacio švajcarski Servet iz Ženeve, tako da je susret u četvrtfinalu glasio: Real Madrid – Partizan.

Prva utakmica odigrana je 25. decembra 1955 u Madridu i pripala je dominantnom domaćinu. Golovima Kastanja (2x), Henta i Di Stefana Real je slavio sa ubjedljivih 4:0 i već je „bio viđen“ u sljedećem kolu.

Više od mjesec dana kasnije, 29. januara 1956, odigran je revanš u Beogradu. Goste su dečekali ekstremni vremenski uslovi – velika hladnoća i snijegom prekriven teren stadiona JNA. Partizan je dominirao od samog početka meča. Do pred sam kraj utakmice beogradska ekipa vodila je sa 2:0, a onda je jedan od najboljih igrača Partizana, Miloš Milutinović, postigao pogodak za 3:0 u 87. minutu. U narednih par minuta domaći igrači su vršili pravu opsadu gola Madriđana, a u posljednjim momentima igre prečka je spasila Real, tako da se španski šampion na najtijesniji mogući način plasirao u polufinale.

„Bijeli balet“, predvođen Alfredom Di Stefanom, eliminisao je AC Milan u polufinalu, a u prvom velikom finalu poražen je francuski predstavnik Rems, tako da je Real osvojio prvi Kup Šampiona u istoriji.

Ispostaviće se da je duel protiv Partizana, prije svega sniježna bitka u beogradskom revanšu, bio daleko najteža prepreka na putu ka prvom evropskom trofeju kraljevskog kluba. A, sve je moglo da bude drugačije…

U analima Partizana pobjeda u revanš utakmici važi kao jedan od najvećih momenata u istoriji kluba, s obzirom da su Beograđani bili samo na korak od eliminisanja tada najjače evropske ekipe. U Beogradu se ovog istorijskog susreta sjećaju sa ponosom, ali i sa dozom tuge i sjete. Kako navodi blog o istoriji FK Partizan, crnobelanostalgija.com, Partizanov tim, predvođen već pomenutim Milošem Milutinovićem i kapitenom Stjepanom Bobekom, bio je  u najmanju ruku ravnopravan protivnik madridskim „bijelima“. Ostalo je pitanje do današnjeg dana: Šta bi bilo, da je…

No, prečka je na kraju spasila i time je počeo Realov jedinstveni pobjednički pohod kroz Evropu. Prvom trijumfu slijedile su još četiri uzastopne titule u elitnom evropskom takmičenju, koje su i determinisale „mit Real Madrid“.

Gol Velibora Vasovića u briselskom finalu

„La Sexta del Madrid y de Gento“

Nakon što je ansambl zvijezda, predvođen Di Stefanom i Ferencom Puskasom, došao u pozne godine i izgubio finalne mečeve 1962. i 1964., ekipa je kompletno renovirana i podmlađena.

Taj novi, mladi tim ekspresno je osvojio titulu španskog šampiona 1965., da bi se već naredne godine kvalifikovao u finale KEŠ-a. Protivnik u finalnom meču u Briselu bio je – beogradski Partizan. Deset godina nakon posljednjeg duela, sastale su se dvije potpuno nove, mlade ekipe. Partizanov tim su činili uglavnom igrači ponikli u sopstvenom podmlatku, a slično je bilo i u Realovoj ekipi. Iz ekipe prepune zvijezda iz pedesetih i sa početka šezdesetih godina, preostao je samo Francisko Pako Hento.

Partizan je u 55. minutu došao u vodstvo golom Velibora Vasovića, kasnijeg kapitena Krojfovog Ajaksa, i nalazio se na korak od najvećeg trijumfa u svojoj istoriji. Međutim, onda je uslijedila jedna od mnogih „remontada“, preokreta, koji su do današnjeg dana obilježile istoriju Reala. Kasnim pogocima Amansia u 70. i Serene u 76. minutu, Madrid je preokrenuo rezultat i došao do šeste titule u Kupu Evropskih Šampiona.

U svakom od tih šest trijumfalnih finalnih mečeva na terenu je bio Pako Hento, koji je time do danas jedini igrač uopšte, koji je ovaj trofej osvojio šest puta.

Bivši kapiten Partizana, Predrag Mijatović, svojim golom 1998. donosi sedmu titulu Lige Šampiona nakon 32 godine čekanja

Višdecenijsko čekanje na sedmu titulu

Poznato je da je trijumf nad Partizanom u Briselu ujedno bio i početak posta Reala u elitnom takmičenju, koji je trajao duže od tri decenije. Mnoge generacije kraljevskog kluba su neuspješno pokušavale da najznačajniju titulu u evropskom fudbalu vrate u Madrid. Čak ni ekipa okupljena oko Emilija Butragenja – „Quinta del Buitre“ – koja je 1985. i 1986. osvojila dva Kupa UEFA, te dominirala Španijom, osvojivši pet uzastopnih nacionalnih šampionskih titula između 1986. i 1990., nije uspjela da vrati Real na krov Evrope.

Nakon što je najveći rival Barselona, predvođena trenerom Johanom Krojfom, dominirala prvom polovinom devedesetihih godina, osvojivši pet nacionalnih titula zaredom, Real Madrid pod predsjednikom Lorensom Sansom se odlučio da uzvrati udarac. Doveden je Italijan Fabio Kapelo, tada jedan od najuspjesnijih evropskih trenera, a potom i čitav niz igrača, koji su Real trebali da vrate na stare staze uspjeha, kako na nacionalnom, tako i na kontinentalnom nivou. To su bila imena kao npr. Klarens Sedorf, Kristijan Panuči, Roberto Karlos, Davor Šuker i – Predrag Mijatović. Napadač iz Crne Gore godinama je bio zvijezda i kapiten beogradskog Partizana, a u najtrofejniji španski klub je stigao preko Valensije.

Ovaj potpuno renovirani tim je već u prvoj sezoni osvojio titulu nacionalnog šampiona. Potom je došlo do nesuglasica i razlaza sa trenerom Kapelom, tako da je ekipu preuzeo njemački stručnjak Jup Hajnkes, sa jasnim zadatkom da Real vrati na sam vrh evropskog fudbala. Na kraju sezone, 20. maja 1998. godine, Real Madrid je zaista bio u finalu Lige Šampiona u Amsterdamu, 32 godine nakon trijumfa u Briselu. Tamo je čekao favorizovani Juventus, predvođen Zinedinom Zidanom.

U tvrdoj i neizvijesnoj utakmici, probjednika je na kraju odlučio jedan gol. „Kraljevići” su u 66. minutu došli do pobjedonosnog pogotka. Strijelac i besmrtni heroj bio je – Predrag Mijatović.

Time je u toj majskoj amsterdamskoj noći zatvoren istorijski krug – nakon šeste titule, osvojene pobjedom nad Partizanom 1966., upravo je bivši igrač i kapiten Partizana bio taj, koji je Madridu donio toliko željenu sedmu titulu u elitnom takmicenju.

Dalji susreti i paralele

Upravo je isti taj Predrag Mijatović za vrijeme predsjedničkog mandata Ramona Kalderona, od 2006. do 2009., bio sportski direktor kluba sa Avenide de Concha Espina. U tom periodu Real je osvojio dva nacionalna prvenstva, ali iz današnje perspektive je jedan od posljednjih Mijatovićevih poteza kao sportskog direktora bio od mnogo većeg, ispostaviće se od istorijskog značaja. On je naime bio taj, koji je sproveo i završio transfer izvjesnog Kristijana Ronalda iz Mančester Junajteda u Madrid. Danas znamo da je to bio transfer istorijskih razmjera, koji je značio početak nove ere dominacije kraljevskog kluba, čiji je vrhunac bio period između 2014. i 2018. godine, kada je Real, predvođen Ronaldom, osvojio ukupno četiri titule Lige Šampiona, od toga tri uzastopno. Time postoji još jedna veza, još jedna nit, koja i od ove najveće dominacije jednog kluba u modernoj eri fudbala, indirektno vodi do Partizana.

Sportski putevi Reala i Partizana su se u međuvremenu ukrstili samo jedanput. U sezoni 2003/04 oba kluba su se našla u istoj grupi u Ligi Šampiona. Odigrana su dva relativno nespektakularna meča. „Galaktikosi“, okupljeni oko Zinedina Zidana, Luisa Figa i brazilske napadačke zvijezde Ronalda, dobili su meč u Madridu sa 1:0, dok je utakmica u Beogradu završena remijem 0:0.

Ako se uzme u obzir da su ova dva kluba u svojoj dugoj istoriji odigrali tek pet zvaničnih međusobnih mečeva, postoji nevjerovatno veliki broj sudbinskih, simboličnih i istorijski presudnih susreta, događaja i veza između ova dva kluba, koji prije svega simbolizuju i definišu najveće uspjehe i trijumfe Real Madrida.

Ipak, sve to nije ograničeno samo na fudbal. Košarkaske sekcije oba kluba, koje odavno  predstavljaju sam krem evropske košarke, već decenijama se susreću u najelitnijim evropskim takmičenjima.

Partizan de Fuenlabrada

Košarka: „Partizan de Fuenlabrada“ i Željko Obradović

Početkom sezone 1991/92 tadašnju Jugoslaviju je već uveliko bio obuhvatio ratni plamen. Iz tog razloga košarkaši Partizana bili su primorani da domaće utakmice u Euroligi igraju izvan svoje zemlje. Sticajem okolnosti, izbor je pao na madridsko predgrađe Fuenlabradu kao „domaći“ teren.

Iako je Partizan u grupnoj fazi takmičenja nastupao i protiv španskih timova Estudiantes i Huventud, košarkaška publika u Fuenlabradi pružala je frenetičnu podršku mladoj ekipi na svakoj utakmici. Tim Partizana, predvođen mladim trenerom početnikom, a bivšim igračem kluba, Željkom Obradovićem, te nošen na krilima ogromne podrške španske publike, potpuno neočekivano se plasirao na F4 Eurolige u Istanbulu. U aprilu 1992. ta mlada ekipa senzacionalno i mimo svih prognoza i očekivanja osvaja titulu šampiona Evrope. Mit „Partizan de Fuenlabrada“ bio je rođen.

Košarkaška sekcija Real Madrida je, slično kao i fudbaleri, između 1980. i 1995. godine nije uspijevala da se domogne titule u najelitnijem evropskom košarkaškom takmičenju. Toliko dugo isčekivanu i žarko željenu evropsku krunu u glavni grad Španije vratio je upravo mladi trener Partizana iz Fuenlabrade – Željko Obradović. Dugogodišnji igrač i trener Partizana, u međuvremenu najveći i najtrofejniji evropski košarkaški trener svih vremena.

Nakon svega, sa punim pravom možemo da kažemo da između Real Madrida i Partizana postoji neka nevidljiva nit, neka tajna veza.

 

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana.