Petah Tikva

Istorija

U Partizanovom kosmosu postoji određen broj pojmova, imena klubova i gradova koji više nemaju svoje prvobitno značenje, nego su postali simboli za neke istorijske događaje i rezultate kluba iz Humske 1. Tako su QPR, Celtic ili Newcastle egzaktni simboli za trijumfe crno-belih 1984., 1989. i 2003. godine. Sa druge strane Croatia partizanovcima ne predstavlja strani naziv za Hrvatsku, nego prije svega simbolizuje brodolom u kvalifikacijama za Ligu šampiona iz 1997. godine. Slično je i sa imenima Fljamurtari, Petržaljka, Shamrock. Svi ti nazivi prosječnom navijaču Partizana ne predstavljaju albanske, irske i slovačke klubove ili gradove. Oni su prije svega simboli istorijskih posrnuca, tragičnih i tragikomičnih, koja su u međuvremenu postala dio kulturne baštine FK Partizan.

Iako zaista tragično ispadanje iz plej ofa kvalifikacija za Ligu šampiona na ljeto 2005. godine protiv slovačke Petržaljke (Artmedia) iz lične perspektive smatram najbolnijim porazom Partizana koji sam doživio – doživio sam ga direktno na stadionu – a doživio i preživio sam ih sijaset od daleke 1984. godine, od kada svjesno pratim Partizan, jedan drugi događaj iz iste te godine smatram najvećom brukom, blamažom FK Partizan u njegovoj istoriji.

29. septembar 2005., datum za koji lično vežem dva događaja. Tog dana sam naime uplovio u bračne vode, dok je naveče Partizan na svom stadionu igrao revanš meč kvalifikacija za Kup UEFA protiv izraelskog kluba čije ime je u našim ušima odzvanjalo na jedan krajnje opskuran način: Maccabi Petah Tikva. Narodski rečeno – Tikva.

Nakon već pomenute tragedije protiv Slovaka Partizan je prvu utakmicu u Izraelu dobio lako i suvereno sa 2:0, te time ne samo opravdao epitet favorita protiv kluba za koji do tada nikada nismo čuli, nego i pokazao da je šok nakon ispadanja od Petržaljke preboljen. I pored propuštene prilike da nakon 2003. godine ponovo učestvuje u grupnoj fazi Lige šampiona Partizan je bio na putu da nastavi jedan jako povoljan i pozitivan trend: Nakon Lige šampiona 2003/04, pa učešća u grupnoj fazi Kupa UEFA u sezoni 2004/05, u kojoj su crno-beli prezimili u tom takmičenju i ispali tek u osmini finala od kasnijeg osvajača CSKA iz Moskve, klub je faktički ponovo bio ovjerio učešće u grupnoj fazi Kupa UEFA i potvrdio kontinuitet odličnih rezultata na evropskoj sceni.

Niko od nas nije ni pomišljao da bi se tog 29. septembra 2005. moglo desiti bilo šta negativno. Atmosfera među navijačima je bila opuštena i pomirljiva – ipak Petržaljka i pored tragičnog ishoda neće ostati istorijska rana. Nije Kup UEFA Liga šampiona, ali plasman u grupnu fazu nekog evropskog takmičenja već treću godinu zaredom je više nego rezultat vrijedan pažnje.

Svi znamo šta se te tople septembarske večeri na kraju zaista zbilo i kakav je bio ishod, pa stoga neću trošiti riječi o toku utakmice i samom rezultatu. 2:5 govori za sebe. Posljedice te blamaže su bile toliko dalekosežne da se neke od njih odjećaju i danas, punih 15 godina kasnije. Tako je Petržaljka ipak (p)ostala najljuća rana u novijoj istoriji kluba. Udari koji su uslijedili u i oko kluba su doveli do pada i raspada cjelokupnog sportskog sektora, velike i dugotrajne rezultatske krize, za vrijeme koje je najveći rival osvojio dvije domaće titule u nizu, dok je nezadovoljstvo navijača polako dostizalo vrhunac. Taj talas protesta je u konačnici doveo i do pada tadašnjeg, dugogodišnjeg rukovodstva kluba na čelu sa Žarkom Zečevićem i Nenadom Bjekovićem. Iz današnje perspektive je jasno da je i to dugoročno bilo pogubno po Partizan.

Osim sve ga toga ostala je i velika sumnja, nastala još tokom same utakmice, da se radi o nekom mešetarenju uprave kluba u sprezi sa nekim igračima i trenerom, da se radi o “prodaji” utakmice. Ne postoje nikakvi dokazi niti konkretne indicije za te tvrdnje, ali je pomalo simptomatično da su i tada kao i i u Rimu 1988. isti ljudi bili u klubu i igrali ključnu ulogu.

Na kraju je ostala bruka epskih razmjera na više nivoa, ali prije svega nesaglediva šteta koja do današnjeg dana nije kompletno sanirana. Sve bi bilo drugačije da se nije desila Petah Tikva. Ni moj brak, sklopljen prije tačno 15 godina, nije preživio. Jasno je valjda da ništa što je nastalo tog 29. septembra 2005. godine nije moglo da opstane.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana.