Saradnik il’ pokojnik

Analiza

Nakon višegodišnjih prepucavanja na relaciji javnosti i Fudbalskog saveza Srbije, kulminacija događaja dešava se upravo sada, nakon što je po ko zna koji put srpska fudbalska reprezentacija zakazala onda kada je najbitnije. Stranputica od omladinaca, koji su prije pet godina odnijeli trofej svjetskih prvaka, do blijede i neuspješne seniorske reprezentacije prepune zvučnih imena, uzburkala je sve ljubitelje sporta koji još jednom problem vide u čelnicima saveza.

Nacionalne fudbalske asocijacije, koje nisu problematične samo u Srbiji, godinama unazad su stjetište krajnje sumnjivih javnih figura, bivših sportskih direktora određenih fudbalskih klubova, te i politički podobnih bivših fudbalera/funkcionera koji kohezivno vuku sprege vlasti i novca, uz tek prividni patriotski odsjaj kojekakvih fudbalskih simpatizera.

Ni trenutno rukovodstvo FSS-a nije ništa drugo do klasična lakrdijaška priča potkovana dobrim PR-ovima koji bez puno truda pišu i izdaju narodski estetična saopštenja. Na mjestu potpredsjednika sjedi Nenad Bjeković, bivši sportski direktor FK Partizan, koji će ostati upamćen po svojoj epopeji sa Grobarima koji su u više navrata tražili njegovu ostavku. I tada je Bjeković pričao da neće otići dokle god u upravi ima podršku uprkos pritiscima navijača, pa nije ni čudo da ni danas ne nalazi za shodno da preuzme dio odgovornosti.

Rat saopštenjima pokreće Marko Pantelić, zamjenik predsjednika saveza, bivši Zvezdin fudbaler, član odbora za hitna pitanja FSS, a od jula ove godine i čelnik Fudbalskog saveza Beograda. Napad na svog nekadašnjeg saigrača, pa i indirektna potvrda da članovi FSS ne rade svoj posao samim pozivom da „neokaljani Vidić dođe da pomogne, a on odbija“ klasična je spin-majstorija u kojoj Zvezdin čuveni kapiten postaje negativac jer ne želi da pomaže i sarađuje sa korumpiranom bagrom.

U pozadini za sada ostaje Jovan Šurbatović, multipraktik ličnost: generalni sekretar, nekadašnji vođa navijača, pa i preko noći poslanik, ministar, davne dvijehiljadite čak i „čovjek spreman da raščisti i poboljša nacionalni savez“, a sada Kokezina blijeda sijenka, spokojni hedonista nevelikog eksponiranja, života fakultetskog profesora i epiteta doktora nauka.

El grande Slaviša Kokeza, aktuelni predsjednik FSS, u biznis ulazi 2012. godine kada osniva firmu Prointer IT, koja će narednih godina od osnivačkog kapitala od 150 hiljada eura narasti u vrijednost od pedesetak miliona eura, isključivo sklapajući ugovore sa javnim ministarstvima i preduzećima. Mali podsjetnik je da to nije bila jedina firma u njegovom vlasništvu, a u četvorogodišnjem periodu od 2013. do 2017. potpisaće preko dvjesta ugovora iz kojih se izrađaju milionske cifre profita.

Ispod radara su prošla prijateljstva i biznis kombinacije sa Dodikom, kako seniorom tako i juniorom; njegove firme su imale značajan prolaz na teritoriji Republike Srpske, iako su obje strane negirale bilo kakvu povezanost u poslovnim vodama. Zauzvrat, rođeni sarajlija Kokeza je bio politička sprega dvaju demagoga-predsjednika i lidera SNS-a i SNSD-a. Rijetki su profitirali od alibi-asistencije za Vučića kao što je Kokeza, a hoće li ubuduće srpski lord računati na njegovu (ne)sposobnost ostaje glavno pitanje medija i ostatka javnosti.

Obračun sa neistomišljenicima, negativna atmosfera u Savezu te maksima „politika i profit iznad svega“- zvijezde su vodilje fantastične četvorke FSS-a. Treneri reprezentacije su usputni stoperi na putu kolektivnih neuspjeha, revolt javnosti će očekivano zamrijeti kroz koji dan, a srpski fudbal će i dalje trpjeti nemar i namjernu destrukciju oholih kadrova zrelih ako ne za zatvorsku ćeliju, bar za psihijatrijsku procjenu.

Po okularima se talasa da su Kokezini dani odbrojani, pominje se i potencijalno dovođenje Terzića na čelo Saveza, stolice se tresu i Slavišinim kerovima, a FSS ostaje i dalje marioneta jednog čovjeka, čija je kontrola svakog društvenog i državnog segmenta još odavno postala izolovani politikološki fenomen.

Srbija je država dovedena do strahovite tačke devalvacije kolektiva: jedino zadovoljstvo koje građani osjećaju su sportska dostignuća. Na uspjehe nacionalne frekvencije u fudbalu narod će sačekati još koju godinu (ili deceniju), a do tada će im Informer i Kurir servirati naslovnice o istorijskim uspjesima kao što su grupne faze Lige Evrope, Lige Šampiona, ili pak izgradnji nacionalnog stadiona.

Govorkaće se i o srpskom inatu, ponosu i tradiciji, te nesvakidašnjoj časti da nosiš dres države koju je vlast zarobila do te mjere da od nje imaš jedino grb što ga nosiš na grudima. Jedan SNS-ovac će smjenjivati drugog, poslovanja će biti privatna tajna, igranje za reprezentaciju ovlaš interes bez žara i iskonske želje, a svaka kritika eho u prazno, prilika za izvrtanje istine i kreiranje sulude realnosti.

Gorak je ukus svakoga ko želi da srpski fudbal dočeka svjetlo na kraju tunela, ali je turobna realnost da u sistemu sveopšte kontrole i interesa ostaje isključiv odabir: saradnik il’ pokojnik. Još će majke rađati Obiliće, a junaci će biti sve dok ih pod ruku ne uzme ovaj ili onaj- ulica ili menadžer; u finalnom rezultatu- svi dođu na isto.

Označeno

2 razmišljanja na “Saradnik il’ pokojnik

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana.